วันอาทิตย์ที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2556

(Love is about) To take a risk

"การตัดใจ" บางครั้งมันก็ยากที่จะทำ

โอย..สงสัยเมื่อก่อนว่าคู่อื่น คนอื่นเขาไว้เยอะ

เวลาเขาอกหักและมีปัญหาหัวใจ

พอเจอกับตัวเอง ถึงได้รู้ว่ามันเป็นยังไง


...บางทีคนเราก็ยอมเสี่ยงทำอะไรบ้าๆ...

เพื่อ...อะไรบางอย่าง

ตอนนั้นก็ไม่แน่ใจว่าทำไมถึงส่งข้อความไปหาเขา(ยาวเหยียด)

นั่งพิมพ์ยังกับ Essay แน่ะ ปรับแต่งไปใช้เวลาพอสมควร


คือที่ใจคิดตอนนั้น คืออยากส่งข้อความไปให้เขาอ่าน

คือเห็นเขาออนไลน์บ่อยๆ นะ

แล้ววันนี้เห็นเขาทิ้งช่วงไปสองชั่วโมง

คือก็ไม่ได้คาดหวังกับการอ่านอย่างรวดเร็วขนาดนี้

ส่งไป 15.45 อ่าน 15.50 คือเขา Active ล่าสุดเมื่อ 2 ชม.ก่อนไง

ไม่ควร expect อะไรแล้วป้ะ 5555

Jap Style อ้ะ ถ้าจะคบกันก็ต้องทำใจ แล้วเขาก็บ้างานมากด้วย

โอยยย จะดีใจหรือยังไงดี

ในใจก็แอบหวังว่าเขาอาจจะรอข้อความเรา (พรากกแน่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ)


เป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าผู้หญิงนี่มันช่างคิดเยอะ ซับซ้อนจริงๆ

คิดอะไรไปเองตลอด

คิดแม้กระทั่งว่าเขามีคนที่เขาชอบอยู่แล้วที่ญี่ปุ่น(ไม่แปลกป้ะ) 

หน้าตาเขาก็ไม่ได้ดูแย่ หุ่นก็ดี อาชีพก็ดูดี

โอยยย วันนี้ชั้นเสียมารยาทไปหรือเปล่านะเรื่องอาชีพเขา

ว่าเขาเป็น Linesman อาชีพ อ๊ากกกก... คงไม่มั้ง -..-'


นั่นไง... อาการของคนเพ้อเจ้อ คิดไปเองเริ่มออก

ตลกดี

นี่สินะหัวใจคน เวลามีใครสักคนเข้ามาจับจองพื้นที่ในหัวใจ

ทั้งๆ ที่คนนั้นไม่เคยมีความคิดที่จะเอาเราไปวางในหัวใจของเขาบ้างเลย



ถ้าเขาได้ไปทั่วญี่ปุ่นอย่างนี้ คงไม่แปลกอ่ะ ถ้าเขาจะมีคนมาจีบบ้างอะไรบ้าง

ยิ่งถ้า..เขาได้ไปตปท. บ่อยๆ มั่นใจเลยว่าเขาต้องมีคนจีบ(หรือไปจีบเขา)(?) เยอะแน่ๆ


นั่นไง เพ้อเจ้อระลอกสองงงง

สิ่งมีชีวิตที่คิดไปเอง=ชั้นเอง



ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น