วันอังคารที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2554

เซ็ง

บางทีเธอก็ทำเกินไป
ชอบคิดไปเองคนเดียวว่าถูกทิ้ง
ทั้งๆ ที่จริง ใจเธอคิดทิ้งคนอื่นไปก่อนอยู่แล้ว

กับคนที่รอคอยให้คนอื่นมาเอาใจอย่างเธอน่ะ
เธอคงไ่ม่เข้าใจการเข้าหาคนอื่นก่อนหรอก

เธอเลยคิดตลอดว่าเธอเป็นคนที่ไม่มีใครใส่ใจ
แต่เธอต่างหากที่ไม่ใส่ใจก่อนตั้งแต่แรก
ตั้งหน้าตั้งตาทำตัวเป็นสาวมั่น

แต่รู้อะไรมั้ย

ถ้าอยากจะมั่นจริงก็อย่ามาโพสบนโซเชี่ยลเน็ตเวิร์คเหมือนเรียกร้องความสนใจหน่อยเลย

มันสื่อถึง "ความไม่แน่จริง"

ถ้าเธอแน่จริงก็อยู่ด้วยตัวเองคนเดียวไปเลย ทำอะไรด้วยตัวเองโดยไม่รอคนอื่นไปเลยโดยไม่ต้องประกาศ
อย่างนั้นน่าจะดีกว่า


วันอังคารที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2554

ขี้เกียจตัวเป็นขนหยุ่บหยั่บ

ไม่อยากให้อภัยตัวเองเล้ยย


แทนที่จะไปนั่งเขียนเรียงความในหัวข้อ My holiday ซึ่งเป็นเอสเสแบบ Process


แต่กลับเอาเวลามานั่งเขียนบล๊อคกรากๆ เกรียนๆ ของตัวเอง


(ยอดเลย = ='')


ความจริงเขียนได้หมดและ แต่ว่าทำไม๊ ทำไม เขียนไม่ได้ดีเล้ยยย


ประมาณสองหน้ากระดาษ แต่ว่ามีแต่เนื้อหา แทบไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน


แต่เอาเถอะ จอห์นอ่านก็แปลว่ามันเพิ่งได้รับรู้เกี่ยวกับประเพณีนี้(มองโลกในแง่ดีไว้ก่อน)

วันนี้เป็นวันที่สมควรจะเหนื่อยมากกกกกกกกกก เพราะว่าเรียนตั้งแต่เก้าโมงเช้ายันหกโมงเย็น
ไหนจะอาทิตย์หน้า Extend Class ออกไปถึงสองทุ่ม Kill me exactly! 


ถ้าทำเรียงความเสร็จแล้วคงจะโล่งมาก(เขียนลงไปในกระดาษกรีนรี้ดที่เพิ่งซื้อมาสดๆ ใหม่ๆ)

พรุ่งนี้ต้องไปหอสมุด เอาแดร๊คคูล่ากับปีเตอร์แพนไปคืน T^T ตั้งใจว่าจะไม่ยืมหนังสือเด็ดขาด ฮึบ!


ไหนจะไปเซ็นทรัลอีก เผอิญได้ MSG คูปองลด 30% ของ The One Card อ่าา
แล้วก็อยากกินแม๊คด้วยประเด็น !! ไปก่าแน๊ตตี้ 


ไปถี่เกิ้นน ชั้นน!