Precious moment

วันนี้ว่างคาบ 5 เลยนั่งทำงานอยู่บนห้องพักครู
บี๋ก็มีสอนว่ายน้ำป.5 แต่ไม่ได้ลงสระ
นร.เล่นกีฬากันกลางสนาม
ทีนี้เราก็ลงไปห้องพักครูชั้น 1 ตอนก่อนคาบ 6 ประมาณ 15 นาที
ไปนั่งปั๊มบันทึกหลังสอนให้บี๋
นั่งฟ้งบี๋คุยกับเด็กนร.
สนุกสนาน

ทีนี้พอเลิกเรียน บี๋ก็ปล่อยป.5 ขึ้นมา
ยูมันเห็นเรานั่งอยู่เลยหันหลังกลับลงบันไดไป

แล้วก็ไม่คิดว่าบี๋จะรีบเดินขึ้นมาหาที่ห้องพักครู
ยูต้องลงไปบอกแน่ๆ
แล้วก็ถามว่า ทำไมไม่บอกว่าอยู่ที่นี่
สีหน้าบี๋ตอนที่ขึ้นมาจากบันไดเป็นอะไรที่ประทับใจมาก เหมือนอยากเจอเรา คิดถึงเรา ไม่คิดว่าเราจะมาห้องพักครูเขา

เป็นเรื่องประทับใจ

I miss single life.

คิดถึงชีวิตตอนโสด
ไม่เห็นต้องมาแคร์อะไรใครมากมายขนาดนี้

Loving can hurt sometimes

ตอนแรกๆ รักกันมันก็ดี
เหมือนจะอยากอยู่ใกล้ๆ อยากให้ไปหา
อยากเห็นหน้า อยากให้เราอยู่ในสายตาตลอดเวลา

แต่มาตอนนี้ ความรู้สึกนั้นมันเริ่มจืดจาง
มันทำให้รู้สึกเหมือนว่า
.. ไม่เจอกันก็ไม่เป็นไร ..

ถึงลงไปหา ก็เฉยๆ
จนบางครั้งก็ไม่อยากจะอยู่ด้วย

ไม่ชอบการกระทำ เฉยชา
ชวนคุยก็เหมือนไม่อยากคุย
ถามอะไรก็เหมือนไม่อยากตอบ
เหมือนรำคาญเรา

มันบั่นทอนมาก

วันนี้คือน้ำตาจะไหล คือต้องเก็บความรู้สึก
ว่าเราไม่พอใจเอาไว้..

ได้แต่ยิ้ม ทำงานของเราไปเงียบๆ
แล้วเบี่ยงเบนไปเรื่องอื่น

การจะรักไม่ใช่ว่าทุกอย่างจะราบรื่น
ดีไปซะหมดทุกอย่าง

มันก็ต้องมีความเจ็บปวด ความทุกข์
ความไม่เข้าใจกันเป็นบางครั้ง

คนที่เป็นฝ่ายยอมเสมอ
ยอมที่จะเข้าหาก่อนทุกครั้ง ไม่ว่าใครจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน
ยอมง้อก่อนไม่ว่าจะผิดหรือไม่...อย่างเรา

ก็ต้องดูกันไป ว่าเราสองคน ใครจะเป็นคนปรับตัวเข้าหาใครมากกว่า

เราจะเข้ากันได้มั้ย
ในอนาคตจะอยู่ด้วยกันได้มั้ย
ถ้าเรายังทำแบบนี้ ยังเป็นกันแบบนี้