ตอนแรกๆ รักกันมันก็ดี
เหมือนจะอยากอยู่ใกล้ๆ อยากให้ไปหา
อยากเห็นหน้า อยากให้เราอยู่ในสายตาตลอดเวลา
แต่มาตอนนี้ ความรู้สึกนั้นมันเริ่มจืดจาง
มันทำให้รู้สึกเหมือนว่า
.. ไม่เจอกันก็ไม่เป็นไร ..
ถึงลงไปหา ก็เฉยๆ
จนบางครั้งก็ไม่อยากจะอยู่ด้วย
ไม่ชอบการกระทำ เฉยชา
ชวนคุยก็เหมือนไม่อยากคุย
ถามอะไรก็เหมือนไม่อยากตอบ
เหมือนรำคาญเรา
มันบั่นทอนมาก
วันนี้คือน้ำตาจะไหล คือต้องเก็บความรู้สึก
ว่าเราไม่พอใจเอาไว้..
ได้แต่ยิ้ม ทำงานของเราไปเงียบๆ
แล้วเบี่ยงเบนไปเรื่องอื่น
การจะรักไม่ใช่ว่าทุกอย่างจะราบรื่น
ดีไปซะหมดทุกอย่าง
มันก็ต้องมีความเจ็บปวด ความทุกข์
ความไม่เข้าใจกันเป็นบางครั้ง
คนที่เป็นฝ่ายยอมเสมอ
ยอมที่จะเข้าหาก่อนทุกครั้ง ไม่ว่าใครจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน
ยอมง้อก่อนไม่ว่าจะผิดหรือไม่...อย่างเรา
ก็ต้องดูกันไป ว่าเราสองคน ใครจะเป็นคนปรับตัวเข้าหาใครมากกว่า
เราจะเข้ากันได้มั้ย
ในอนาคตจะอยู่ด้วยกันได้มั้ย
ถ้าเรายังทำแบบนี้ ยังเป็นกันแบบนี้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น