สวัสดีค่ะคุณบล๊อก
เราไม่ได้เจอะเจอกันเสียนานนะคะ
เอ้า ชั้นขอเริ่มอธิบายก่อนว่าทำไมชั้นถึงหายไปนาน
นับแต่หนุ่มคาจิกิสถานมาคุยเราก็ไม่ได้อัพอีกเลย
ด้วยหน้าที่การงานภาระหลายๆ อย่าง บลาบลาบลา
เบลอเบลอเบลอ
แล้วเราก็เลิกล้มความตั้งใจที่จะจีบซวยม.ตั้งแต่นั้นมา
การเข้าเฟสมันเหมือนอะไรที่สะกิดแผลใจอ่ะ
เลยพยายามไม่เข้า
เมื่อวานมันมีสิ่งที่กระแทกใจเราอย่างแรง
คือ... เราเข้าใจความรู้สึกซวยม.และละ
นานละ...ที่หนุ่มอาหรับนั่นทักมาหาเราว่า เออ สบายดีไม๊
เราอ่านแต่เราไม่ตอบและปิดข้อความทิ้งไป
แล้วเราก็ไม่ใส่ใจที่จะตอบเขาเลย
ผ่านมานานเป็นอาทิตย์ เราเพิ่งได้รู้สึก...
เขาก็คงเป็นเหมือนกันใช่มั้ย รู้สึกแบบนี้
รู้สึกไม่ใช่ รู้สึกไม่อยากคุย ไม่อยากตอบ(พลัสญี่ปุ่นสไตล์
ชีวิตกูจบค่ะ เลิกหวังได้เลย)
แต่เรามีเหตุผลที่เราไม่ชอบเขานะ คนอาหรับอ่ะ
คือเขาสไตล์เด็กและไม่สุภาพเกินไป
มันขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืด
ไม่อยากให้ความหวังจนเขารู้สึกเกินเลย
ถ้าจะตัดก็ต้องไม่เริ่มตั้งแต่แรกเลยดีกว่า
คือตอนนี้ก็ยอมรับว่ายังตัดใจไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็น
คือเราเป็นสาวช่างฝันไง
แล้วก็เป็นครั้งแรกที่เริ่มทำอะไรจริงจังแบบนี้(หรอ?)
ตอนม.ต้นก็เคยทำนะ ฮ่าๆๆๆๆ โทรไปจีบผช.ต่างห้องที่เราชอบทุกวัน
ไม่รู้ว่าเลิกโทรได้ไง คิดไปก็ตลก
ม.ปลายก็มีโทรจีบคนนึงเพื่อนในห้อง
แต่อันนั้นเลิกเร็วหน่อย เพราะมันเองก็ชัดเจนว่าไม่ชอบเรา
ผู้ชายคงกลัวเราไปซะหมด เพราะเราชอบเป็นฝ่ายรุก
เวลามีใครมารุกเรา เราไม่ชอบ และจะถอยห่างเลย
ประสาทจริงๆ ชั้นอ้อล้อได้ไม่นานอ่ะ ก็ต้องเลิกไป
เพราะไม่เจอคนที่"ใช่" สักที
ทุกวันนี้ยังแอบหวังลึกๆ ในใจว่าสักวันเราคงได้เจอกันอีกครั้ง
ถึงตอนนั้นความรู้สึกของชั้นก็คงเปลี่ยนไปหมดแล้ว
ถ้าเขามีโอกาสเขาต้องมาไทยอีกแน่ๆ
แต่เราคงไม่รู้(ปิดอัพเดทหน้าฟีดไปแล้ว)
แล้วเขาก็คงไม่เสียเวลาบอกเราด้วย
ขอให้เราตัดใจได้เร็วๆเถอะ
เลิกอายเมืื่อคิดถึงปย. お元気ですか？ เสียที
